Γιάννης Σγουρούδης, Οι ευχές του πάθους

To Koskino

Καλώς ήρθες στον κόσμο μου ξένε
Δεν υπάρχουν όρια εδώ

Μονάχα δίψα
Δίψα για την πανάρχαια ηδονή

*
Χόρεψε μαζί μου
Εκείνο το κορίτσι γνωρίζει
Όσα εγώ δεν πρόλαβα
Να πω
Εκείνο το κορίτσι
Φωτογραφία της θάλασσας
Εκείνο το κορίτσι
Απ’ τα μαλλιά της
Τα καλοκαίρια πέθαινα

*
Ακούστε
Είναι τέτοια η δομή του ανθρώπου
Που εις γνώσιν του πληγώνει

Και εις γνώσιν του σταυρώνει

Και η εκδίκηση που λάμπει στα μάτια του πληγωμένου
Ερωτεύσιμη μέχρι την τελευταία σταγόνα

*
Να κρεμιέσαι απ’ τα χέρια των άλλων
Θα προτιμούσα να χορεύεις στη βροχή
Και πάλι ελεύθερη να ‘σαι

Τώρα πήδα
Δεν θα σε πιάσει κανείς
Μονάχα ο πόνος.

*«Οι ευχές του πάθους» περιλαμβάνονται στη συλλογή «Η σκάλα δίπλα στη θάλασσα», εκδόσεις Θράκα, 2015.

View original post

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

World in my Eyes

Let me take you on a trip
Around the world and back
And you won’t have to move
You just sit still

Now let your mind do the walking
And let my body do the talking
Let me show you the world in my eyes

I’ll take you to the highest mountain
To the depths of the deepest sea
And we won’t need a map
Believe me

Now let my body do the moving
And let my hands do the soothing
Let me show you the world in my eyes

That’s all there is
Nothing more than you can feel now
That’s all there is

Let me put you on a ship
On a long, long trip
Your lips close to my lips

All the islands in the ocean
All the heaven’s in motion
Let me show you the world in my eyes

That’s all there is
Nothing more than you can touch now
That’s all there is

Let me show you the world in my eyes

Posted in Music | Tagged | Leave a comment

Αερικό

Ben Lamberty- Photography

Η καύλα είναι αγνή, καθολική και αναμάρτητος. Αγνή γιατί πηγάζει κατευθείαν από την ψυχή χωρίς να μπορούν να την τιθασεύσουν τα ανεριστικά φίλτρα του μυαλού. Καθολική γιατί την νιώθει κάθε ον σε αυτή τη γη. Αναμάρτητος γιατί δε λαθεύει ποτέ, δεν αμφισβητείται: την καύλα πολλοί την περνούν για έρωτα, τον έρωτα δεν τον περνά για καύλα κανείς.
Η καύλα είναι πανταχού παρούσα: στροβιλίζει το μυαλό σου και χορεύει με τα σώψυχά σου. Σε κάνει να περπατάς, να ονειρεύεσαι, να σκέφτεσαι και να δρας.
Η καύλα σε ωθεί να ζεις.
Η καύλα δεν είναι μόνο σεξουαλική· είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Η καύλα είναι ενθουσιασμός, μεράκι και δίψα για ζωή. Η καύλα είναι όρεξη, ελευθερία κι ευχαρίστηση.
Η καύλα είναι δύναμη.
Η καύλα είναι παρεξηγημένη. Έχει κατηγορηθεί ως φτηνή, ζωώδης και στιγμιαία. Της φόρεσαν ψεύτικες φορεσιές ρομαντικών ιδεών, την έκαψαν στην πυρά, προσπάθησαν να την τιθασεύσουν με μαστίγια, μετάνοιες και ηθικοκοινωνικούς φραγμούς.
Η καύλα, όμως, δεν είναι εξιδανικευμένη. Βρίσκεται στο εδώ και στο τώρα, χωρίς να αναλώνεται σε υποθέσεις, αναλύσεις και εμμονές. Η καύλα δε γουστάρει να κοιτάει πράγματα κι ανθρώπους με το τηλεσκόπιο, απεχθάνεται τα αδειανά πουκάμισα και τα τινάγματα των πεταλούδων.
Η καύλα δεν είναι φτηνή, γιατί είναι ειλικρινής, ωμή και ατόφια: σιχαίνεται τα ψέματα, το φόβο, τα πρέπει και τις κάθε είδους συμβάσεις. Δε γουστάρει βολέματα, πειθαρχίες και ωχαδερφισμούς. Κάνει πέρα τους δειλούς, τους άτολμους, τους βολεμένους και τους βουτυρομπεμπέδες.
Η καύλα δεν είναι στιγμιαία: η καύλα είναι αθάνατη. Πηγάζει απ’ τη ζωή και χορεύει με το θάνατο. Όσο η γη γυρίζει, θα υπάρχει καύλα, γιατί η γη γυρίζει από καύλα. Η καύλα δεν είναι η πεταλούδα που θα καεί απ’ τη φωτιά· η καύλα ανάβει τη φωτιά. Η καύλα δεν πεθαίνει· χάνεται μόνο όταν πάψει να υπάρχει θέληση.
Η καύλα δεν είναι μία έννοια πολυσύνθετη: απλώς υπάρχει.
Βρίσκεται στα χαμόγελα των ανθρώπων και πίσω από κάθε λαμπρή ιδέα. Βρίσκεται στα κορμιά των εραστών και στις εμπνεύσεις των συγγραφέων. Βρίσκεται στις λέξεις των ποιητών, στις μελωδίες των μουσικών και στο γέλιο των παιδιών. Βρίσκεται στα πινέλα των ζωγράφων, στα “εύρηκα” των εφευρετών και στα χέρια των χτιστών. Βρίσκεται στις ιαχές των πολεμιστών και στο διαλογισμό των μυστών. Βρίσκεται στα πέταλα των λουλουδιών και στο βόμβο των μελισσών, στις στάλες της βροχής, στον κεραυνό, τη βροντή, την ελπίδα και την απελπισία.
Είσαι εδώ λόγω της καύλας και λόγω της καύλας ζεις, υπάρχεις κι αναπνέεις.Κι αφού γεννήθηκες λόγω της καύλας, ζήσε και πέθανε με καύλα.
Περπάτησε με καύλα και όλος ο κόσμος θα γίνει δικός σου.
Χαμογέλασε με καύλα και δε θα μαλώσεις ποτέ.
Δούλεψε με καύλα και δε θα κουραστείς.
Γέλα με καύλα και θ’ αργήσεις να κλάψεις ξανά.
Κλάψε με καύλα και θα γελάσεις ξανά σύντομα.
Νιώσε με καύλα και ζήσε.
Ζήσε με καύλα και πέθανε ευτυχισμένος.

Έρις Λυόμενη 

Posted in Greek Poetry | Tagged , | 1 Comment

Yoshiko Sai (佐井好子) – Taiji No Yume (胎児の夢) [1977]

interstellar medium

cover

Japan. Since the end of WWII, eroticism had been gradually making its way into Japanese cinema. The first kiss to be seen in film, discreetly half-hidden by an umbrella, caused a national sensation in 1946. Although throughout the 40’s and early 50’s nudity in Japanese movie theaters, as in most of the world, was a taboo, some films from the mid-50s began showing more flesh than would have previously been even imaginable in the Japanese cinema.

During the same period, the taiyozoku films on the teen-age SunTribe, such as Ko Nakahira’sCrazed Fruit (1956), introduced unprecedented sexual frankness into Japanese films. Foreign films of this time, such as Ingmar Bergman’sSummer With Monika (1953), Louis Malle’sLes Amants (1958), introduced female nudity into international cinema, and were imported to Japan without problem.

Summer With MonikaSummer With Monika

Nevertheless, until the early 1960s, graphic depictions of nudity

View original post 911 more words

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Για τον Έρωτα

Στρατής Φάβρος - Strates Fabbros

Για τον Έρωτα

i

Νάτοι οι αδήριτοι καιροί όπου οι οιονεί εραστές
οι τέλεια αγαπημένοι στην ιερότητα τους
σωπαίνουν υπο την κλίμακα του πραγματικού
Τουμπάνιασαν από την λύπη και τον ατέλειωτο νόστο
μια τεράστιας αιωνιότητας και μιας μέρας
θα φαγωθούν στον κανιβαλισμό του κυνικού
ανόσια γεύματα στην καθαρότητα του βίου

Δεν αντέχεται τόση ιερότητα
Ξεχάστε την

ii

Ο έρωτας σου είναι το πιο ανάξιο άνθος
μια πόα με τσαλακωμένα λουλούδια στην άκρη του κήπου σου

Ο έρωτας σου με καταστρέφει για να στήσει
την εικόνα της τρυφερότητας στο κεφάλι σου

Ο ερωτάς σου με πονά ο ερωτάς σου υποκρίνεται αδιαφορεί για εμένα σκληρά

Ο έρωτας σου με εγκαταλείπει για την υποταγή

Ο έρωτας σου με αφήνει μόνο σαν παιδί στο δάσος

Ο έρωτας σου με εξουθενώνει με βάζει να κλαίω
επάνω σε τραγούδια, δεν έχει καμία τρυφερότητα

Ο έρωτας σου βυσσοδομεί στο μυαλό μου
την λαχτάρα ενός έρωτα κανονικού
με…

View original post 149 more words

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Bebin

bebin

This feeling
Makes you feel grande
Yet this same feeling
Makes me feel small
Don’t oblige me what to feel
If I don’t feel it at all
You ask me how I feel
Yet close your eyes
To truth be told
Behold..

Whatever it is you demand of me
My love for this world
My love personally
Is larger than life
This is my story

In protest of the inhumane political climate, I could not rest my head in privilege. I wrote Bebin’ in Farsi, to solidify. I stand strong with love. In this case I choose to avoid mainstream media, because I have no interest in part taking in a victimized concept. Take this message without lights, camera, action. I am solely a messenger. In the brain of love, there is no place for racism nor bigotry.

Sevdaliza

Donate to purchase this track via bandcamp here

Written and Composed by Sevdaliza
Produced by Mucky & Sevdaliza
Strings by Mihai Puscoiu
Mixed & Mastered By Mucky & Sevdaliza

Posted in Music | Tagged | Leave a comment

Amandine Insensible

sensual-woman

do not rename it when it can’t be pronunciated.
do not despise it when it is undressed.
do not abuse it when it is in bloom.

do not only honor it inside buildings with marble vestments.
do not stone it when beyond the wall of comprehension.
do not kill it with gloves of silk for they will only soothe it

After the success of her first self-released EP “The Suspended Kid”, Sevdaliza releases her second batch of enigmatic songs on “Children of Silk”. The songstress draws her influences from several textures like skin and glass. Sevdaliza’s melancholic visceral voice floats over beds of mechanical instrumentation, creating dynamics of chaos and order. Her songs have a philosophical questioning character, subjects like gender diversification and perception of emotion are strongly present. Diverse comparisons have been drawn yet it remains a difficulty to specify her in a particular genre. Rhythmic tensions build slowly into chaotic climaxes. Every retribution of her lyrics becomes more intense and personal, yet she isn’t able to break from that obscure statue of a woman. Children of Silk is now available worldwide via Itunes/Spotify.

Posted in Music | Tagged | Leave a comment

Plenty of ways

love-can-kill-you

Break it down to the sun
How you’ve given me up
Lay it down to the sea
How you’ve give me much too much

Sing your song to the sky,
as I’m walking you by
There’ll be time to divide,
what’s been breaking at us.

Break it down to the sun
How you’ve given me up
Lay it down to the sea
How you’ve give me much too much

Break it down to the sun
How you’ve given me up
Lay it down to the sea
How you’ve give me much too much

Sing your song to the sky,
as I’m walking you by
There’ll be time to divide,
what’s been breaking at us.

Posted in Wisdom | Leave a comment

Sexual Water

sexual-water

Posted in English-American Poetry | Tagged | Leave a comment

Your lips

your-lips

Posted in Music | Tagged | Leave a comment