Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια..

hands

«Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.

Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια…

Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν,

θα σε κρατήσουν,

θα σε κοιμήσουν,

θα σε περιποιηθούν,

 θα σου μαγειρέψουν,

 θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.

Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν…

Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις και συ όσο μεγαλώνεις…»

Advertisements

About Mrs Poetry

Always in love with music, art and the beauty of this world..
This entry was posted in Wisdom and tagged . Bookmark the permalink.

3 Responses to Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια..

  1. itzikas says:

    Και κάποια άλλα χέρια αγαπημένα…

    Μιχάλης Γκανάς, “Τα χέρια”

    Εβδομήντα χρόνια τα κουβαλάει μαζί της και ποτέ δεν γύρισε να τα κοιτάξει.

    Ούτε τότε που ήταν χλωρά, ούτε που μέστωσαν, ούτε που μαράθηκαν,

    ώσπου ξεράθηκαν. Όλα αυτά τα χρόνια η έγνοια της ήταν αλλού, όχι στα

    χέρια της: μην κοπεί, μην καεί, μην τρυπηθεί, μην το παρακάνει το βράδυ

    με τον άντρα της –όποτε τύχαινε, μια στις τόσες– κι ακούσει πάλι τα λόγια

    του, καρφί στην καρδιά της «πού τα ’μαθες αυτά μωρέ γυναίκα;»

    Κοιτάζει τα χέρια της σαν να τα βλέπει πρώτη φορά. Ξένα της φαίνονται,

    έτσι που κάθονται άνεργα πάνω στη μαύρη ποδιά της, σαν προσφυγάκια.

    Έτσι της έρχεται να τα χαϊδέψει.

    Και τι δεν τράβηξαν αυτά τα χεράκια, στα κρύα και στα λιοπύρια, στη

    φωτιά, στα νερά, στα χώματα, στα κάτουρα και τα σκατά. Πέντε χρόνια

    κατάκοιτη η πεθερά της, αλύχτησε ώσπου να της βγει η ψυχή.

    Κοιτάζει πάλι τα χέρια της. Τι θα τα κάνει; Να τα κρύψει κάτω από την

    ποδιά της να μην τα βλέπει, να τα χώσει στην περούκα της διπλανής, που

    κοιμάται με το κεφάλι γουλί, να τα βάλει στις μάλλινες κάλτσες που της έφερε

    ο γιος της μόλις του ’πε ότι κρυώνει εδώ στο γηροκομείο που την έριξε η

    μοίρα της: Τόσα χρόνια δεν γύρισε να τα κοιτάξει και τώρα δεν μπορεί να

    πάρει τα μάτια της από πάνω τους. Κι όταν δεν τα κοιτάει ή κάνει πως δεν τα

    κοιτάει, την κοιτάνε αυτά. Άνεργα χέρια, τι περιμένεις, αφού δεν έχουν δουλειά

    κάθονται και κοιτάνε. Δεν είναι που κοιτάνε, άσ’ τα να κοιτάνε, είναι που

    κοιτάνε σαν να θέλουνε κάτι. Ξέρει τι θέλουν: να τα χαϊδέψει. Δεν θα τους

    κάνει τη χάρη. Ντρέπεται, γριά γυναίκα, να χαϊδεύεται στα καλά καθούμενα.

    Τα κοιτάζει κλεφτά και βλέπειμια σκουριά από καφέ στο δεξί. Σηκώνεται

    και πάει στο μπάνιο, πιάνει το μοσχοσάπουνο και πλένει τα χέρια της. Τα

    πλένει, τα ξαναπλένει, δε λέει ν’ αφήσει το σαπούνι, της αρέσει έτσι που

    γλιστρούν απαλά το ένα μέσα στο άλλο, «κοίτα, λέει, που μ’ έβαλαν να τα

    χαϊδέψω θέλοντας και μη, τα σκασμένα» και γελάει από μέσα της και δεν την

    κοιτάνε τώρα όπως πριν, χαμένα μέσα στους αφρούς και τα χάδια, σαν να

    ’χουν κλείσει τα μάτια, μην τους πάει σαπούνι και τα πάρουν τα δάκρυα.

    • itzikas says:

      Ναι, είναι κι ένα ζευγάρι χέρια… Νομίζω πως ένα πολύ καλό ορισμό της ευτυχίας έδωσε ένας Αμερικάνος “ανυπάκουος” συγγραφέας, ον Χένρι Ντέιβιντ Θόρο: “Η ευτυχία είναι σαν μια πεταλούδα: όσο την κυνηγάς σου ξεφεύγει, αλλά αν στρέψεις την προσοχή σου σ’ άλλα, απλά, πράγματα, θα έλθει και θ’ ακουμπήσει απαλά στον ώμο σου”

  2. melita says:

    Από τις πιο φιλοσοφημένες δηλώσεις που είχε κάνει ο Θανάσης Βέγγος. Άκρως ρεαλιστική.Σου στέλνω την καλησπέρα μου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s