Μαθαίνεις

woman sword

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις
Και μαθαίνεις… μαθαίνεις
…με κάθε αντίο μαθαίνεις

Advertisements

About Mrs Poetry

Always in love with music, art and the beauty of this world..
This entry was posted in Literature, Wisdom and tagged . Bookmark the permalink.

One Response to Μαθαίνεις

  1. itzikas says:

    “Μόνο απ’ το θάνατο μαθαίνεις…”
    Γιώργος Μπλάνας, «Άννα»
    Όταν επρόκειτο να πεθάνει, η Άννα Κομνηνή ζήτησε να λάβει τη θεία κοινωνία από τη νεαρότερη μοναχή του μοναστηρίου στο οποίο είχε κλειστεί. Το κορίτσι μπήκε δειλά στο κελί της αυτοκράτειρας-μοναχής και στάθηκε αμή¬χανο μπροστά της. Εκείνη χαμογέλασε και της είπε:
    […] Έμενα η ζωή δεν μου ήταν ξένη.
    Κρατώ ακόμα και τώρα εκείνη την φλόγα
    που πυρπολεί τις μέρες μας στην ύπουλη αναστολή κάθε πραγματικής στιγμής. Ύπουλη, ναι!
    Μια προσποίηση που προσποιείται αθωότητα.
    Όταν τα πράγματα που αγαπάς σε πληγώνουν, πρόκειται για τραγωδία.
    Πώς να διαλέξεις δυστυχία;
    Η ζωή δεν έχει τίποτα να πει για την ζωή.
    Μόνο απ’ τον θάνατο μαθαίνεις. Τι;

    Σε πήρα μονότερμα ε;
    Ας είναι αυτό το τέλος της ιστορίας μου.
    Περιγράφοντας τα λυπηρά, φοβάμαι πως θα πικραθώ ακόμα περισσότερο.
    Τελικά για ένα μόνο αγανακτώ:
    η ψυχή μου υπήρξε αναίτια παρούσα σ’ αυτό το εμφύλιο σώμα
    (σκληρή σαν διαμάντι ή ίσως άλλου είδους πλάσμα).
    Κι είναι παράξενο να πεθαίνω ακόμα, έχοντας πεθάνει χιλιάδες θανάτους.
    Θα ’ταν καλύτερα να είχα γίνει άψυχη πέτρα,
    να κυλούν τα δάκρυα μου, χωρίς να νιώθω τις συμφορές…

    Άρχισα πάλι!
    (Άννα (1999), εκδ. Ερατώ, Η Απάντησή του (2000), εκδ. Νεφέλη)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s