Υποθήκαι εις εαυτόν

soul

Μια κι ο καιρός τελειώνει κάπου, άκουσε ψυχή μου:
Λιγόστεψε τις μάταιες ώρες, κέρδισέ τα όλα.
Άφησε αυτούς που δεν έχουν αστέρι στο βάθος,
τις φωταψίες, τα τύμπανα, την τύρβη των πραγμάτων.
Τα πρόσωπά τους από σκέτο χώμα
θ’ αφανιστούν σαν μούμιες όταν πάρει ο ήλιος.

Βάδιζε, βάδιζε, λοιπόν, ψηλώνοντας το μέτωπό σου.
Ξεστράτισε από τη μεριά των πεθαμένων
και κύλα με τα ζωντανά νερά,
με την κορφή σου σταθερά προσανατολισμένη
στον ήλιο που δεσπόζει των καιρών,
στον ήλιο που δεσπόζει σε όλα όσα
παρασέρνουν τα δίκαια ποτάμια:
τους μικρούς φρύνους και τις μάταιες πράξεις.

Οι αιώνες είναι παιδιά που σαρώνονται,
μην το ξεχνάς.

Εσύ, είσαι άντρας.

Από τη συλλογή Ο χρόνος και το ποτάμι (1957)

Advertisements

About Mrs Poetry

Always in love with music, art and the beauty of this world..
This entry was posted in Greek Poetry and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s