Στο ακρογυάλι της ουτοπίας

Portrait of a Heart, Christian Schole

Δε λέω ότι αγάπησα τον συνάνθρωπο.
Είμαι όμως βέβαιη ότι τον ένοιωσα.
Ότι τον άκουσα. Ότι ήμουν πάντοτε εκεί. Απίκο, όποτε με φώναξε.
Τον άφησα να μου πλασάρει το ψέμα του, για να μπορέσει να σηκωθεί η ψυχή του. Μοιράστηκα την τρέλα του.
Ήπια από το ποτήρι του.
Πέρασα υπονόμους, βούτηξα σε χαντάκια με θολά νερά, όμως δεν ξέχασα ποτέ τη μυρωδιά του γιασεμιού. Τη διαδρομή του ήλιου.
Πάντα στην άκρη της απόγνωσης, εκεί που τέλειωνε η αντοχή μου, έβλεπα ένα λευκό περιστέρι να έρχεται δειλά – δειλά προς τη μεριά μου.
Κι άπλωνα τα χέρια μου να το υποδεχτώ. Δεν έβγαλα σουγιά. Δε δίκασα.
Δε ζήτησα ρέστα, κάθε φορά που πλήρωσα λογαριασμό.
Κι αν δεν τήρησα κατά γράμμα τις δέκα εντολές,
δε στράβωσε εξαιτίας μου ο γιαλός…

Advertisements

About Mrs Poetry

Always in love with music, art and the beauty of this world..
This entry was posted in Literature and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s