Category Archives: Greek Poetry

Αερικό

Η καύλα είναι αγνή, καθολική και αναμάρτητος. Αγνή γιατί πηγάζει κατευθείαν από την ψυχή χωρίς να μπορούν να την τιθασεύσουν τα ανεριστικά φίλτρα του μυαλού. Καθολική γιατί την νιώθει κάθε ον σε αυτή τη γη. Αναμάρτητος γιατί δε λαθεύει ποτέ, … Continue reading

Posted in Greek Poetry | Tagged , | 1 Comment

Φως Υπερούσιο

Φως υπερούσιο Απρόσιτο φως Από ποια ύφη κατεβαίνεις Σ’ αυτή την καταματωμένη γη Όπου σέρνονται ακόμα οι άνθρωποι Ανάμεσα στον τρόμο και την ελπίδα Άσπιλο φως Που δεν έχεις ούτε αρχή ούτε τέλος Και που η μέρα παρατείνει την ηγεμονία … Continue reading

Posted in Greek Poetry | Tagged | Leave a comment

Έρωτας δι’ αλληλογραφίας

όταν πάει να πάρει κανείς μια μεγάλη απόφαση, ποτέ δε μπορεί να τα δει όλα. Βλέπει έναν κύκλο σαν το μισοφέγγαρο, μισό φωτεινό και μισό σκοτεινό. Πάνω στο φωτεινό μέρος βάζει όλη του τη λογική. Πάνω στο σκοτεινό όλη του … Continue reading

Posted in Greek Poetry, Wisdom | Tagged | 1 Comment

Γέλα αν μπορείς

Στεκόταν απέναντί μου Χαμογελαστός και παραδόξως ευτυχής Το πρόσωπό του άστραφτε στον ήλιο Και τα μάτια του γυάλιζαν σαν μικρά διαμάντια Του ’κανα νόημα να σταματήσει Μα εκείνος συνέχιζε να χαμογελά Όλο και πιο δυνατά Τόσο που το γέλιο του … Continue reading

Posted in Art, Greek Poetry | Tagged | 1 Comment

Ανδρείκελα

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ’ αυτήν εδώ τη γη, σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία. Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή. Άνθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία. Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό, ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια, … Continue reading

Posted in Greek Poetry, Historical Personalities | Tagged | 1 Comment

Εις Σάμον

α’ Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία. β’ Αυτή (και ο μύθος κρύπτει νουν αληθείας*) επτέρωσε τον Ίκαρον· και αν έπεσεν ο πτερωθείς κ’ επνίγη θαλασσωμένος· γ’ Αφ’ … Continue reading

Posted in Greek Poetry | Tagged , | Leave a comment

Το πρόβλημα με τις αντωνμίες

Λέμε εμείς κι εννοούμε εγώ λέμε εσύ κι εννοούμε πάλι εγώ λέμε αυτός κι εννοούμε πάλι εγώ. Στην ουσία μόνο με το εγώ μπορούμε να εννοήσουμε κάποιον άλλο.

Posted in Greek Poetry, Wisdom | Tagged | Leave a comment

Τα πλοία

Aπό την Φαντασίαν έως εις το Xαρτί. Eίναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. H απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε δια τα πλοία τα οποία το επιχειρούν. H πρώτη … Continue reading

Posted in Greek Poetry | Tagged | 1 Comment

Γαλήνη

Μὴν τὴν ζητᾷς τὴν Εὐτυχία Στὴν τρέλλα καὶ στὴν παραζάλη. Στὴ σιγαλιά, στὴν ἡσυχία, Ἐκεῖ θὰ βρῇς τὴν Εὐτυχία Πάναγνη, ἀμόλυντη, μεγάλη. Ἡ θάλασσα ἡ γαληνεμένη Τὴν Εὐτυχία ζωγραφίζει: Ἥμερη, ἀσάλευτη ἀπομένει, Κι’ ἀμίλητη, γαληνεμένη, Ὁ ἥλιος τὴ χρυσοφωτίζει. Γ. … Continue reading

Posted in Greek Poetry | Tagged , | Leave a comment

Πίστη..

Δεν έχεις Πίστη , όταν τα στάχια σου προσμένεις να γενούν σιτάρι, Κι από τ άκαρπο δεντρί, που κέντρωσες, προσμένεις καρπερό βλαστάρι! Πίστη έχει, όταν από το χέρσωμα κι από τα αστραποκαμένα ξύλα, προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους και καταπράσινα τα … Continue reading

Posted in Greek Poetry | Tagged | 1 Comment